บทที่ 39

อะเดเลด

สามวันผ่านพ้นไปในความมืดมิดอันน่าอึดอัด ที่ซึ่งกาลเวลาสูญสิ้นความหมายไปในขอบเขตอันคับแคบของ ‘กรามเหล็ก’ ฉันเลิกนับไปแล้วหลังจากการร่วมรักของเราครั้งที่ร้อย บางทีอาจจะสองร้อย...ตัวเลขดูไร้ความหมายเมื่อทุกอณูเซลล์ในร่างกายของฉันกรีดร้องโหยหาเขามากขึ้นอีก เรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันแนบสนิทอยู่ใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ